De bagage ligt met een beetje teamwork op het busje en we hebben onze zeer rustige verblijfplaats achter ons gelaten. De check-in is ondertussen ook gebeurd. Kolkata wacht! Vlucht om 11:55u.

Allez ja… De flight crew is van Indigo Air.

Ze wisten duidelijk dat er Belgen aan boord waren.

We logeren drie nachten achter elkaar in Seva Kendra, een diocesaan opleidingscentrum. Twee van de leraars zijn een pakje euro’s gaan wisselen en zijn met een impressionante stapel roepies teruggekeerd.

Door de verstikkende verkeersopstoppingen zijn we vandaag niet ver meer geraakt. De gewassen t-shirts hangen wel te drogen – het sopje was behoorlijk zwart.

Vanaf het moederhuis van Teresa zijn we naar ons restaurant gewandeld. Het is een plek die we twee jaar geleden hebben leren kennen, Raj’s Spanish Café in Sudder Street. Raj is bij deze ook opgenomen in het inleefclubje. We hebben hem een T-shirt cadeau gegeven. De pizza’s hebben ook gesmaakt.

Nog een interessant detail… Onderweg naar Ray’s wandel je door het beenhouwersstraatje. Links en rechts hangen alle stukken van koeien, van entrecote, over tongen, levers en poten. In een plekken (oa. Kolkata en Keral) in India mag koeienvlees verkocht worden.

’t is stil op ’t verdiep! Er waren veel indrukken vandaag, niet in het minst de opvallende kloof tussen  ‘wie heeft’ en ‘wie niet heeft’ en dat dat een speling is van het lot. Ik herinner mij de ambitie van een meisje in één van de afgelegen arme dorpen die we bezochten. Ze wilde dokter worden, zei ze. In India en in België kan het, ongetwijfeld, maar voor de één zal het net iets gemakkelijker zijn dan voor de ander.

Vannacht slapen talloze kinderen en volwassenen overal in India (en elders) in hoekjes en kanten, op de straatstenen, in de openlucht, weer een dag overleefd. (De oude man op de foto is onherkenbaar gemaakt).

We zijn onderweg naar het Human Wave Project.

16 jaar worden in Kolkata… Wat een belevenis!