Er rijden hier nog heel veel gele Ambassador taxi’s rond, bijgenaamd King of the Indian Roads. Gebouwd door een Indische autobouwer Hindustan Motors van 1957 tot 2014. Verkocht aan Peugeot, maar de productie is gestopt omdat de verkoop terugliep. Björn en ikzelf reden er gisteren mee naar ons obscuur wisselkantoortje.
Telegramstijl (te laat vanavond om veel te schrijven): rijke ervaring – slumbezoek langs spoorweglijn – slumschooltje – education is the way out of poverty – ‘mooi weer vandaag’ (het dansje, 2x) – schoolbezoek – lokale lunch (chicken byriani) – meermaals gezongen voor Karsten (16 vandaag) – swaget (culturele optredens) – massieve traffic jam – Indian supper – 21:30u in Seva Kendra – 22:30u licht uit. ’t Zijn enorm drukke dagen, met zeer veel indrukken. Eén bijzonder positief punt: de kinderen en volwassenen die wij ontmoeten zijn enthousiast en hebben altijd een lach op hun gezicht.
23:18u het licht moet hier ook dringend uit. Slaapwel India en België.
Gisteravond vond ik volk onder mijn bed. Oscar achter het gordijn had ik nog niet gezien.
De Albanese zuster, Teresa, was geschokt door het leed dat ze in Kolkata zag dat ze het initiatief nam om een verzorgingstehuis te open voor de stervenden die ze op straat zag afzien. Het stervenshuis was geboren. Daarna volgden andere huizen zoals het weeshuis Sishu Bavan, Premdan, enz.
We bezochten eerst het moederhuis met de eenvoudige slaapkamertje en de graftombe van Moeder Teresa.
De kinderen met een fysiek en mentale beperking maakten een pittige indruk op de leerlingen. Sommige van de kinderen liet hun hand maar moeilijk los. Een band is snel gevormd.
Premdan, een rust en verzorgingstehuis voor oudere mensen werd onze derde stop. Een aantal vrijwilligers waren, samen met de zusters, net de mensen eten aan het geven. We hebben handdrukken uitgedeeld.
We sloten met het stervenshuis. Vandaag is het ook meer een verzorgingstehuis voor mensen die weinig ondersteuning hebben. Na genezing probeert men toch de familie te traceren. We kregen een korte rondleiding van een zuster van the Missionaries Of Charity. In een hoekje van de zaal verzorgden twee vrijwilligers een man die aan het sterven was.
De oude en minder oude garde die nog meegeweest is op inleefreis herinnert zich waarschijnlijk het groene koloniale Fairlawn hotel in Kolkata. We verbleven er verschillende jaren. Het werd gerund door een Britse mevrouw. Een paar jaar geleden werd het hotel verkocht. Het groen is verdwenen en het aantal sterren is gestegen.
Voor Carine, herinner je je dat ze ’s nachts de kerstverlichting ophingen bij je kamer bij het restaurant? Ben jij toen niet een beet kwaad gaan reclameren?
