Wat een fantastisch idee toch om een witmarmeren gedenkmonument (mausoleum) te bouwen voor je (vierde) vrouw. Het idee om aan de overkant nog een identiek zwartmarmeren mausoleum (de schaduw van de Taj Mahal in de rivier) ging niet door omdat de zoon bang was dat er niets van de erfenis zou overblijven. Hij liet zijn vader opsluiten.

Het was superdruk bij de Taj Mahal, maar iedereen was wel onder de indruk van het massief grote monument!

De bouwer van de Taj Mahal werd door zijn zoon onder levenslang huisarrest geplaatst in Agra Fort van waaruit hij de Taj Mahal kon zien. Door de smog was dat vandaag bijna niet mogelijk.

Dit wordt ook een avontuur. Wish us luck.

We moeten straks de slaapminuten eens optellen en zien hoever we geraken. Stel je voor, elk een bed in een bewegende bus, hobbelige banen, een ronkende bus en… on top of all that… de leuke Indische gewoonte (uitgeschreven op elke achterkant van vrachtwagens) “please honk”. Elke benadering van een ander voertuig gaat gepaard met getoeter. Getoeter is bij bussen en vrachtwagens niet zomaar een huis-tuin-en-keuken toetertje zoals op de Vlaamse auto’s, maar een reeks trompetten die door luchtdruk aangestuwd de meest gekke melodieën produceren. Onze bus heeft vooraan 8 van die toeters.

Wie jong is, kan waarschijnlijk in alle omstandigheden slapen (een vermoeden), de iets ouderen in de groep hebben geen oog dicht gedaan. Ik vergat ook nog te zeggen dat we onderweg vier gestopt zijn voor toiletpauzes… Van een gebroken nacht gesproken.

Genoeg geklaag… We zijn dus wel in Benares/Varanasi aan de heilig rivier de Ganges! Waar ben u vandaag?

Met het nodig stricte regime (kamer innemen, verfrissen, ontbijten, rugzakje pakken) zijn we om 11:02u vertrokken naar Sarnat en de Ganges.

’t Is simpel, hebben we vandaag geleerd, boeddhisme is uitgezuiverd hinduïsme. We ontdekten het verhaal van Boedha en de plek waar hij zijn eerste preek gaf. De stoepa is er een herinnering aan.

Na de uitstekende lunch dalen we de trappen af naar de Ganges. Op de brede zandoevers (het water staat laag in de winter) staan allerlei kraampjes, langs het water liggen ontelbare boten klaar om de duizenden toeristen de rivier te leren kennen. Onze fantastische gids, Manoj, verdiept ons in de Hindoevisie op leven en dood. Sterven is iets positiefs want het is binnengaan in het Moksha (de bevrijding van dood en wedergeboorte) te bereiken, Nirvana in het Boeddhisme. Geen tranen (en ook geen vrouwen) bij het afscheidsritueel dat zich aan deze rivier voltrekt. Lijken van Varanasi en omstreken worden naar de brandstapels gebracht. De oudste zoon scheert zijn haren af en is verantwoordelijk voor het ritueel. Het lijk wordt eerst ondergedompeld in de Ganga en op een stapel van 300kg hout gelegd. De zoon ontsteekt de stapel met vlam van het eeuwige vuur dat hier bewaard wordt. Na de verbranding van drie uur werpt de zoon een stukje bot en de as in de Ganga.

Er zijn vijf uitzonderingen op de verbranding. Overleden kinderen onder de tien jaar, overleden zwangere vrouwen, personen die gebeten zijn door een slang, leprozen en overleden hoogstaande priesters worden met ballast verzonken in het midden van de rivier. Dat gebeurt de laatste tijd minder vaak, maar af en toe drijft er toch nog een losgekomen lijk in de Ganges.

Het verhaal maakt indruk op de leerlingen. Geen tien minuten wandelen later staan we op vijf meter van zes stapels laaiend vuur – de hitte is immens. Een kaalgeschoren, in het wit geklede man werpt een kleien pot met Gangeswater over één van de stapels… We weten wie het is.

Op de wandeling die volgt, moeten we uit de weg voor een lijkstoet. Mannen dragen een in oranje doeken gehuld lijk boven hun hoofden richting crematieplek.

We zetten onze boottocht verder naar her Arty lichtspel. Ondertussen komen we voor bij een tweede crematieplaats.

We zetten de bloemenmandjes met kaarsjes in het water en fluisteren onszelf een wens toe voor onze dierbare overledenen.

De vorige nacht op de slaapbus was niet de beste qua kwaliteit vandaar dat het ondertussen al 30min stil is Anjali Ashram, de priestergemeenschap waar we (al jaren) in Varanasi slapen.